Kuran Yurdu

Tövbenin Kabul Olduğunun Alametleri

    Kabul Edilen Makbul Tövbenin Alametleri Nelerdir



    • 1- Kişinin tevbe ettikten sonraki halinin tevbe etmezden önceki halinden daha hayırlı olması

    2- Devamlı bir korku duyması ve bir an bile Allah’ın mekrinden emin olmaması gerekir.Onun bu korkusu,ruhunu kabzetmeye gelen meleklerin,’Korkmayın,mahzun olmayın! Va’d olunduğunuz cennetle neşelenin (Fussilet’30)’ sözünü duyuncaya kadar devam etmelidir.Bu korku ancak bunu duyduğunda sona erer.

    3- Ruhun günahtan uzaklaşması ve kalbinin pişmanlık ve korkudan parça parça olması.Bu hal,işlediği günahın büyük ve küçüklüğüyle orantılıdır.Bu,İbn Uyeyne’nin şu ayeti tefsir ederken yaptığı te’vildir:’Yaptıkları bina,kalpleri parçalanana kadar yüreklerinde bir şüphe ve ıstırap kaynağı olmaya devam edecektir (Tevbe’110)’.İbn Uyeyne bunu,’kalpleri tevbe ile parçalanmak’ şeklinde te’vil etmiştir.Şüphesiz büyük bir cezadan şiddetli korku duymak neredeyse insanın kalbini çatlatır.İşte bu da kalbin parçalanmasıdır ve tevbenin hakikatı da budur.

    Çünkü inanan bir insanın kalbi,işlediği,işlediği günahın üzüntüsünden ve kötü akıbetten korkarak parça parça olur.Kimin de bu dünyada işlediği günahın üzüntü ve korkusundan kalbi parçalanmazsa,bütün hakikatların tahakkuk edeceği,itaatkar kimselerin sevap,asilerin de azap tattığını göreceği ahirette parçalanır.Kalbin ya bu dünyada veya ahirette parçalanması gerekir.

    Yine sahih tevbenin gerçeklerinden biri de,hiçbir şeye benzemeyen özel bir üzüntü ve kırıklığın kalpte hasıl olmasıdır.Bu hal,günahtan meydana gelmeyeceği gibi açlıktan,yorgunluktan ve soyut bir aşktan da hasıl olmaz.Bu hal,bütün bunların ötesindedir.Rabbin huzurunda kalp,tam bir hüzün duyar,bu hüzün onu bütün yönleriyle kuşatır ve Rabbinin önünde ona baş eğdirir,haşyet duymasını sağlar.

    Bu hüzün o kimseyi efendisinden kaçan suçlu bir kölenin haline dönüştürür ki o köle yakalanıp efendisinin huzuruna getirilir;o köle de yakalanıp efendisinin huzuruna getirilir; o köle de kendisini onun kahrından kurtaracak birisi,bir bedeli,bir serveti veya sığınacak bir yer bulamaz ve bilir ki,hayatı, saadeti,felahı ve kurtuluşu efendisinin kendisinden razı olmasına bağlıdır.Ayrıca efendisinin,işlediği suçun bütün teferruatına muttali olduğunu da bilir.Bu hal,efendisini sevmesi ve ona şiddetle ihtiyacı olduğu bir duyguyla beraberdir.Aynı şekilde köle,kendi zaafını,efendisinin gücünü,kendisinin önemsiz fakat efendisinin izzetli olduğunu da bilmektedir.

    İşte bütün bu duyguların birleşmesi ile kulda,bir hüzün,bir boyun eğiş ve teslimiyet meydana gelir.Bu,kul için ne kadar faydalı,bu duyguyu taşıması kula ne kadar layık ve bunun değeri ne yüce ve efendisine itiraf etmesi ne hoşnut! Efendisine bu hüzün,boyun eğiş,itaat, bu sükünet,önünde kendisini yere atmak ve ona teslim olma halinden daha sevimli bir şey yoktur.Kulun böyle bir durumda şöyle yalvarması Allah’ın ne kadar hoşuna gider:

    ‘Bu zelil,zavalı halime rağmen senden izzetinle beni ancak bağışlamanı diliyorum.Ben zayıfım,senden kuvvetinle istiyorum.Ben sana muhtacım,sen benden müstağnisin,bu halimle senin lütfundan diliyorum.İşte yalancı ve günahkar alnım senin önünde.Senin benden başka kulların çok.Benim ise senden başka efendim yok.Senden başka sığınılacak ve kurtuluşa erilecek yer yok.Miskinler gibi senden istiyorum.İtaatkar ve zelil bir kimsenin yalvarışı gibi sana yalvarıyorum.Korkak bir kör gibi sana dua ediyorum.Boynumu sana teslim etmiş,yüzüstü yere kapanmış,senin için gözleri yaşla dolmuş ve kalbi sana boyun eğmiş bir kimse olarak senden istiyorum.

    Ey ümitlerim hakkında kendisine yalvardığım !
    Ey korktuklarım hakkında kendisine sığındığım !
    Senin kırdığın bir kemiği insanlar iyileştiremez
    Senin iyileştirdiğin bir kemiği de insanlar kıramaz

    Bu ve bunun gibi durumlar makbul tevbenin izleridir.Bu duyguyu kalbinde hissetmeyen kimse tevbesine şüpheyle baksın ve onu yeniden tashihe yöneltsin.Gerçekte sahih bir tövbe ne kadar zordur! Dil ile söylemek ise ne kadar kolay ! Günahkar bir mü’min için samimi ve doğru bir tevbeden daha ağır gelecek bir şey yoktur.La havle vela kuvvete illa billah.

    Gözle görülür büyük günahlardan,fısk ve fücurdan kaçınan bazı insanlar da hadd-i zatında farkında olmadan en az o günahlar kadar günah olan manevi büyük günahlara düşerler.Fakat bunların günah olduğunu düşünüp de tevbe etmeye çalışmazlar.Bu kimseler,günah işleyen kimseleri kınar,küçük görür,yaptıkları ibadeti tenkit ederler ve onlara lisan-ı hal ile tepeden bakarlar.

    Bu kimselerin tutumu,çevresindeki insanların kendilerine büyük saygı göstermelerini gerektiren bir tutum gibi görünür ki onlar onlara tabi olanlar dışında hiç kimseye gizli değildir.Ama Cenab-ı Hakk’a göre bu kimselerin hali,daha çirkin ve o günahkarlara nisbetle bunlar rahmet kapısından daha uzaktır.

    Eğer Allah bu tür insanların fısk ve fücur işlemelerine imkan tanırsa bu,onların nefislerini kırmak,kudretini göstermek,o günah ile Allah’a boyun eğmesini ve yaptığı amellerin kalbinde oluşturduğu kiri yok etmek içindir.Gerçekte bu durum,onlar hakkında bir rahmettir.Allah Teala büyük günah işleyenleri samimi tevbeleri ve kendisine yönelmeleri sebebiyle affeder.Bu da onlar hakkında bir rahmettir.Bu her iki grup zikrettiğimiz tarzda hareket ederlerse ne ala ! Yoksa her iki grup da tehlikededir.



    Kaynak = İbn Kayyım El-Cevziyye / Medaricu’s Salikin – Kur’ani Tasavvufun Esasları – / bkz = 172…174

    Okuduğunuz Makaleyi Paylaşmak İster Misiniz?
    ZİYARETÇİ YORUMLARI

    Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

    BİR YORUM YAZ

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.