Kuran Yurdu

Mehmet Akif Ersoy’dan Güzel Mısralar

    Mehmet Akif Ersoy Şiirleri



    Şüphesiz yıktı o hülyaları meşhudatım..

    Ama ben kendimi bir müddet için aldattım

    Galeyandır… Galeyan geldi mi kalmaz mantık…

    Su bulunmazsa durulmaz… Hele sabret azıcık…

    İyi,lakin ne kadar beklemiş olsan,işler,

    Eskisinden daha berbat,iyileşmek ne gezer!

    Vatanın takati yoktur yeniden ihmale:

    Dolu dizgin gidiyor,baksana,izmihlale!

    Ey cemaat,uyanın,elverir artık uyku!

    Yok mu sizlerde vatan namına hiçbir duygu?

    Düşmeden pençesinin altına istikbalin,

    Biliniz kadrini hürriyetin,istiklalin,

    Söyletip başka memalikteki mahkumini;

    Hakimiyyet ne imiş,öğreniniz kıymetini.

    Yoksa,onsuz ne şu dünya kalir İslam’a,ne din…

    Kuşatır millet-i mahkumeyi husran-ı mübin

    Müslümanlık sizi gayet sıkı,gayet sağlam

    Bağlamak lazım iken,anlamadım,anlıyama,

    Ayrılık hissi nasıl girdi sizin beyninize?

    Fikr-i kavmiyyeti şeytan mı,sokan zihninize?

    Birbirinden müteferrik bu kadar akvamı,

    Aynı milliyyetin altında tutan,İslam’ı

    Temelinden yıkacak zelzele,kavmiyyettir.

    Bunu bir lahza unutmak ebedi haybettir...

    Arnavut’lukla,Arap’lıkla bu millet yürümez…

    Son siyasetse bu,hiç böyle siyaset yürümez!

    Sizi bir aile efradı yaratmış Yaradan;

    Kaldırın ayrılık esbabını artık aradan:

    Siz bu davada iken yoksa,ıyazen-bilah,

    Ecnebiler olacak sahibi mülkün nigah.

    Diye dursun atalar:Kal’a içinden alınır

    Çok ki hiçbir işiten… Millet-i merhume sağır!

    Bir değil mahvedilen Devlet-i İslamiyye…

    Girdiler aynı siyasetle bütün makbereye.

    Girmeden tefrika bir millete,düşman giremez;

    Toplu vurdukça yürekler,onu top sindiremez.

    Bırakın eski hükümetleri,meydandakiler

    Yetişir,şöyle bakıp ibret alan varsa eğer,

    İşte Fas,işte Tunus,işte Cezayir,gitti!

    İşte İran’ı da taksim ediyorlar şimdi.

    Bu da gayetle tabii,koşanındır meydan;

    Yaşamak hakkını kuvvetliye vermiş Yaradan.

    Müslüman,fırka belasiyle zebun bir kavmi,

    Medeni Avrupa üç lokma edip yutmaz mı?

    Ey cemaat yeter Allah için olsun,uyanın!

    Sesi pek müthiş öter sonra kulaklarda çanın!…

    Arzı oynattı yerinden yıkılırken İran…

    Belki bir kıl bile ürpermedi sizden,bu ne kan!

    Hiç sıkılmaz mısınız Hazret-i Peygamber’den?

    Ki uzaklardaki bir mü’mini incitse diken,

    Kalb-i pakinde duyarmış o musibetten acı.

    Sizden elbette olur Ruh-u Nebi davacı.

    Ey cemaat uyanın! Yoksa,hemen gün batacak.

    Uyanın! Korkuyorum:Leyl-i nedamet çatacak!

    Ne vapurlarla trenler sizi bidar etti!

    Ne de toplar,bu derin uykuya bir kar etti!

    Sizi kim kaldıracak,suru mu İsrafil’in?

    Etmeyin!.. Memleketin hali fenalaştı… Gelin!

    Gelin,Allah için olsun ki zaman buhranlı;

    Perdenin arkası -Mevla bilir amma- kanlı!

    Siz ki son lem’a-i ümmidisiniz İslam’ın

    Dayanın gayzına artık medeni akvamın!

    Şimdilik sulha sebep ordunuzun kuvvetidir;

    Bir de vaz’iyyet-i mülkiyyenizin kıymetidir.

    Bu tezebzüble o kuvvet de fakat sarsılacak…

    Çünkü isyanları bastırmaya me’mur ancak!

    Ordu madama ki efradını milletten alır;

    Milletin,keşmekeşinden nasıl azade kalır?

    Öyledir,memleketin hali düzelmezse eğer,

    Kışlalar evlere,asker de ahaliye döner!

    Durmasın sonra kazan kaldıradursun ordu;

    Düşmanın safları çiğner,bu mukaddes yurdu.

    Enbiya yurdu ki toprak: şüheda burcu bu yer;

    Bir yıkık türbesinin üstüne Mevla titrer!

    Dışı baştan başa bir nesl-i kerimin yadı;

    İçi boydan boya milyonla şehid,escadı.

    Öyle meşbu-i şehadet ki bu öksüz toprak:

    Oh! bir sıksa adam otları,kan fışkıracak!

    Böyle bir yurdu elinden çıkarannesl-i sefil.

    Yerin üstünde muhakkar,yerin altında rezil!

    Hem vatan gitti mi,yoktur size bir başka vatan;

    Çünkü mirasyedi sail,kovulur her kapıdan!

    Göçebeyken koca bir devlete kurmuş bünyat

    Çerge halinde mi görsün sizi kalkıp ecdat?

    Çerge halinde .. dedim .. Korkarım ondan da tebah:

    Yurdunuz bir çökecek olsa,iyazen billah,

    Öyle iğrenç olacak akıbetin manzarası…

    Ki tasavvur bile vicdanlar için yüz karası…

    Azıcık bilmek için kadrini istikalin,

    Bakınız çehre-i me’şumuna izmihlalin:

    Yarılıp sanki zemin uğrayıvermiş,yer yer,

    Bin sefil ordu ki efradı:bütün aileler.

    Hepsi aç,bir paralar yok,kadın,erkek,çıplak,

    Sokağın ortası ev,kaldırımın sırtı yatak!

    Geziyor çiğniyerek bunları yüzlerce köpek;

    Satılık cevher-i namus arıyor:kar edecek!

    Sen işin yoksa namaz kılmak için mescid ara!…

    Kimi cami’lerin artık kocaman bir opera;

    Kiminin göğsüne haç,boynuna takmışlar çan,

    Kimi olmuş balo vermek için ala meydan!

    Vuruyor bando şu karşımda duran mimberde;

    O,sizin secdeye baş koyduğunuz,mermerde,

    Dişi,erkek,bir alay murdar ayak dans ediyor;

    İşveler,kahkahalar kubbeyi gümbürdetiyor!

    Avlu baştan başa binlerce dilenciyle dolu…

    Eski sahibleri mülkün kapamışlar da yolu,

    El açıp yalvarıyorlar yeni sahiblerine.



    Kaynak= Mehmet Akif Ersoy / Safahat / nkz:177-180

    Okuduğunuz Makaleyi Paylaşmak İster Misiniz?
    ZİYARETÇİ YORUMLARI

    Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

    BİR YORUM YAZ

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.